• Link to Facebook
  • Link to X
  • Link to Mail
  • Link to Rss this site
Custodian of Mecatol Rex
  • Nasza ekipa
  • Recenzje
  • Blog
  • Felietony
  • Współpraca
  • Kontakt
  • Click to open the search input field Click to open the search input field Szukaj
  • Menu Menu
Ostatnie wpisy na blogu
ZnadPlanszy.pl |BLOGI

Gemino – recenzja

9 maja 2019/0 Komentarze/w Recenzja/Autor Katarzyna Satława

Gdy trafiła do mnie kolejna abstrakcyjna gra logiczna uzmysłowiłam sobie, że chociaż lubię ten rodzaj planszówek, to w zasadzie niewiele spośród nich rzeczywiście posiadam i rzadko mam ochotę w nie grać. Szczególnie te, które polegają na układaniu symboli, kształtów, kart lub cyferek tak, aby stworzyły punktujący rząd, kolumnę lub konkretną kolejność, są dosyć powtarzalne. Dlatego ciężko jest stworzyć grę, w której układanie płytek nie będzie nudne. Gdy wzięłam do ręki „Gemino”, nie miałam wielkich nadziei na to, że gra będzie mi się podobała. Na szczęście się myliłam i chętnie się do tej pomyłki przyznaję.

 

Pierwsze wrażenia i wygląd

Pudełka typowych gier logicznych często są dosyć ubogie, ponieważ na ogół te tytuły nie posiadają ani imponujących komponentów, ani ciekawej tematyki (o ile jakąś mają). Nie inaczej jest w tym przypadku. Na okładce znajdziemy kolorowe pola (koajrzące mi się z parkietem w klubie disco), z których składają się plansze, oraz płytki graczy w czterech kolorach w przykładowym ułożeniu. Na szczęście ktoś wpadł na to, aby zamiast niezbyt praktycznego i nijakiego białego tła, użyć koloru czarnego. Dzięki temu, mimo że grafika nie jest szczególnie atrakcyjna, całe pudełko wygląda elegancko i nawet mi się podoba.

W środku znajdziemy dwie dwustronne plansze, płytki z czterema różnymi symbolami (po 14 każdego typu) oraz instrukcję. Gra posiada także prostą i funkcjonalną wypraskę. Dobrze, gdy wszystkie elementy mają własne miejsce, nawet gdy jest ich niewiele. Na wspomnianych planszach znajdują się kwadratowe pola w ułożeniu 6×6 w sześciu kolorach. Każdy z nich pojawia się dokładnie jeden raz we wszystkich rzędach i kolumnach. Płytki posiadają różne wzory i kolory – czerwony krzyżyk, niebieski kwadrat, żółte kółko i zielona gwiazdka. Oprócz tego symbole są wklęsłe, co jeszcze bardziej może ułatwić ich rozróżnianie. Wszystkie elementy są dobrze wykonane i nie powinny się niszczyć.

 

Przygotowanie i zasady gry

„Gemino” jest jedną z prostszych gier, w jakie kiedykolwiek grałam. Przygotowanie gry kończy się na położeniu dwóch plansz dowolną stroną obok siebie i wybraniu przez wszystkich graczy swoich 14 płytek z danym symbolem. Tury graczy także są banalne – bierzemy dwie swoje płytki i kładziemy pierwszą na dowolnej planszy i niezajętym jeszcze polu, a drugą na sąsiedniej planszy, ale na polu w tym samym kolorze, co kwadrat na pierwszej z nich (jeśli na pierwszą płytkę położę na białym polu, drugą też muszę umieścić na białym polu, ale na drugiej planszy). I to w zasadzie wszystkie potrzebne nam zasady do rozpoczęcia gry.

Aby wygrać, należy zdobyć 3 punkty. Jeśli uda nam się ułożyć nieprzerwaną linię (pionową, poziomą lub skośną) złożoną z 4 naszych płytek – zdobywamy 1 punkt (w grze dwuosobowej linia musi się składać z 5 płytek). Punktujące kafelki zabieramy z planszy – wszystkie, poza jedną, wracają do naszych zasobów i będziemy je wykładać w kolejnych rundach. Tę jedną płytkę należy odwrócić i położyć w z boku – to nasz punkt. Tak więc aby zostać zwycięzcą, należy trzy razy ułożyć odpowiednią linię, zanim zrobią to nasi przeciwnicy.

Może się zdarzyć, że wyłożymy wszystkie nasze płytki i zabraknie nam 1 lub 2 do wyłożenia. W takiej sytuacji musimy wybrać płytkę na odpowiedniej planszy i ją przesunąć na nowe pole. Wybierane kwadraty nadal muszą być tego samego koloru na obu planszach. W przypadku gdy dołożona płytka stworzy dwie linie po 4 kafelki lub jedną złożoną z większej ilości, nadal ściągamy z planszy tylko wybrane 4 sąsiadujące elementy z tym samym symbolem.

Warto także wspomnieć o bardzo dobrze napisanej instrukcji. Jest nie tylko przejrzysta, ale i krótka – mieści się na dwóch stronach jednej kartki. Można by pomyśleć, że ciężko napisać skomplikowaną instrukcję łatwej gry, ale i takie „cudaki” się zdarzają.

 

Wrażenia i opinia

Nie spodziewałam się, że tak prosta gra może mi się tak spodobać. Układanie symboli, kolorów lub cyfr na ogół mnie wciąga, ale z „Gemino” było inaczej. Pierwsza dwuosobowa rozgrywka wyglądała w ten sposób, że każdy układał sobie swoje linie i przyjemnie dążył do końca partii. Od razu po zakończonej grze zagraliśmy znowu i tu już były konkretne emocje. Trzeba było sporo się nagłówkować, żeby zdobyć kolejny punkt zwycięstwa. Większość rozgrywki polegała na bardzo umyślnym blokowaniu pól, które przeciwnik chciał właśnie zająć. Zdobycie ostatniego punktu w zasadzie stało się możliwe tylko i wyłącznie z powodu błędu drugiego gracza. W rozgrywkach w trzy lub cztery osoby mniej panujemy nad planszami, ale więcej się na nich dzieje. Jednego gracza w miarę da się upilnować. Z dwoma jest trudniej, ale wiadomo, że oni też się nawzajem kontrolują. Natomiast w pełnym składzie zwracanie uwagi na wszystkich i blokowanie ich jest w zasadzie niemożliwe. Tak więc im mniej graczy tym większa kontrola, ale też luźniej na planszy. Z kolei im więcej osób tym mniejsza kontrola nad polami, ale większa zabawa z układaniem płytek i znajdowaniem odpowiedniego miejsca, które zepsuje plany wszystkim pozostałym.

Najmocniejszą stroną „Gemino” jest prostota. W „kółko i krzyżyk” grali chyba wszyscy, więc idea linii złożonej z takich samych symboli jest każdemu znana. Wytłumaczenie zasad zajmuje mniej niż minutę i jest ich niewiele. Oczywiście dla zaawansowanych graczy ten tytuł będzie zbyt prosty, ale nawet oni powinni docenić tę przyjemną wariację dobrze znanej zabawy. Najbardziej podoba mi się konieczność położenia obu płytek na polach tego samego koloru. Dzięki temu musimy przemyśleć nasze ruchy na obu planszach, ponieważ często zdarza się tak, że chcemy zakryć niebieskie pole na pierwszej z nich, ale zielone na drugiej. I tu zaczyna się kombinowanie.

Niski poziom skomplikowania gry pozwala w nią grać razem z dziećmi. Młodsi gracze nie będą pewnie się skupiali na blokowaniu innych, a raczej na układaniu swojej linii. Z kolei blokowani mogą się złościć. Mimo tego jest to dla nich świetny tytuł, który może dzieci nauczyć planowania swoich ruchów i przewidywania planów pozostałych graczy. Rozgrywka nie powinna zając dłużej niż 15-20 minut, chociaż muszę przyznać, że przy dwuosobowej partii zdobycie ostatniego punktu może trwać dłużej niż reszta gry. Takie przedłużanie może się zdarzyć tylko z doświadczonymi graczami, którzy walczą o każde pole i punkt, więc podjęcie decyzji zajmuje im więcej czasu. Poza takimi sytuacjami nie trzeba długo czekać na swoją turę, więc i cała rozgrywka mieści się w wyznaczonym czasie. Dzięki temu można wyciągnąć „Gemino” przed, pomiędzy lub po większych tytułach, ale także zabrać je do pociągu lub samolotu.

 

Plusy:

  • Proste zasady (i dobrze wyjaśnione w instrukcji);
  • solidne komponenty;
  • regrywalność.

 

Minusy:

  • Brak.

 


Za przekazanie gry do recenzji dziękujemy wydawnictwu


Jeśli podoba się Wam ten blog i chcielibyście być na bieżąco albo zerknąć za kulisy powstawania artykułów, zajrzyjcie koniecznie na nasze fanpage’e na:

       

Udostępnij
Tagi: dla czterech graczy, dla dwóch graczy, dla trzech graczy, Egmont, gry logiczne
https://custodianofmecatolrex.znadplanszy.pl/wp-content/uploads/sites/80/2019/05/Gemino_009.jpg 1440 1920 Katarzyna Satława https://custodianofmecatolrex.znadplanszy.pl/wp-content/uploads/sites/80/2017/07/CustodianofMecatolRex-head-3.png Katarzyna Satława2019-05-09 08:00:542021-01-16 19:13:18Gemino – recenzja
Artykuły, które również mogą się Tobie spodobać
Black Orchestra – recenzja
Yokai: City of Crime – przedpremierowa recenzja prototypu
Na krowim szlaku do Kansas City – recenzja Great Western Trail
Star Realms – recenzja polskiej edycji
Rój – recenzja
e-planszówki #1 – recenzja cyfrowej wersji Lords of Waterdeep
Recenzja gry Aura i dodatku Flowers
Kolej na Północ – recenzja dodatku do Great Western Trail
https://www.facebook.com/KrMSzhttps://www.instagram.com/custodianofmecatolrex/https://twitter.com/KSzarawarskihttps://custodianofmecatolrex.znadplanszy.pl/kontakt/

Krzysztof Szarawarski
Choć wyglądam młodo, pochodzę z pokolenia, które pamięta dobrze co łączyło ołówek z kasetą magnetofonową… Albo czym w ogóle była kaseta magnetofonowa ;) Przygodę z grami planszowymi zaczynałem jak wielu, od prostych tytułów, takich jak Super Farmer, Barykady. Później przyszedł czas na Gwiezdnego Kupca i Magię i Miecz przy której spędziłem masę czasu w latach 90-tych. Po dłuższej przerwie, powróciłem do gier planszowych w 2011r.. Do powrotu przyczynił się ponownie
Talisman Magii i Miecz. Od tamtej pory gry planszowe są moim głównym hobby, którym obecnie staram się zarazić moje dzieci. Na co dzień grywam we wszystkie rodzaje gier, choć do moich ulubionych gatunków należą strategie 4x w klimacie Sci-fi oraz gry wojenne. Doceniam jednak zalety gier euro, więc będę także o nich pisał od czasu do czasu...

Custodian of Mecatol Rex

ODWIEDŹ KONIECZNIE:




NAJNOWSZE WPISY

  • 10 Days in the USA – recenzja30 sierpnia 2019 - 07:00
  • Wirus 2: Ewolucja – recenzja rozszerzenia do gry Wirus!27 sierpnia 2019 - 07:00
  • Wirus – recenzja Kasi26 sierpnia 2019 - 15:05
  • Projekt Manhattan – recenzja28 lipca 2019 - 19:38
  • Tikal – recenzja26 lipca 2019 - 07:00
  • Testowane na dzieciach #3 – małe, szwajcarskie gry22 lipca 2019 - 07:00
  • Sojusz wykuty w lochu – pierwsze wrażenia z rozgrywki w Dungeon Alliance19 lipca 2019 - 09:57
  • Szarlatani z Pasikurowic – recenzja18 lipca 2019 - 11:01
  • Fudżi – recenzja10 lipca 2019 - 09:44
  • Small Star Empires – recenzja3 lipca 2019 - 07:00
  • Gra miesiąca – Czerwiec 20191 lipca 2019 - 12:00
  • Dungeons & Dragons 5 edycja – recenzja zestawu startowego13 czerwca 2019 - 10:47
  • Blackout Hongkong – recenzja11 czerwca 2019 - 07:00
  • Gra miesiąca – Maj 201910 czerwca 2019 - 11:50
  • Paperback – recenzja7 czerwca 2019 - 07:00

Kategorie

  • Blog
  • Felietony
  • Recenzja

Pages

  • Kontakt
  • Nasza ekipa
  • Współpraca
  • Blog
  • Felietony
  • Recenzje

Archiwa

  • sierpień 2019 (3)
  • lipiec 2019 (8)
  • czerwiec 2019 (5)
  • maj 2019 (12)
  • kwiecień 2019 (8)
  • marzec 2019 (15)
  • luty 2019 (10)
  • styczeń 2019 (9)
  • grudzień 2018 (7)
  • listopad 2018 (7)
  • październik 2018 (10)
  • wrzesień 2018 (8)
  • sierpień 2018 (6)
  • lipiec 2018 (2)
  • czerwiec 2018 (9)
  • maj 2018 (4)
  • kwiecień 2018 (5)
  • marzec 2018 (1)
  • luty 2018 (4)
  • styczeń 2018 (10)
  • grudzień 2017 (13)
  • listopad 2017 (12)
  • październik 2017 (16)
  • wrzesień 2017 (11)
  • sierpień 2017 (13)
  • lipiec 2017 (2)
RSS Feed Logo RSS Feed Logo Subscribeto RSS Feed

ZnadPlanszy.pl

  • O projekcie
  • Blogi
  • Reklama
  • Facebook
  • Kontakt
  • Polityka cookies
© Copyright - Custodian of Mecatol Rex | ZnadPlanszy.pl
© 2013 ZnadPlanszy.pl Wszystkie prawa zastrzeżone | Serwis stworzony przez T&Y Board Solution - Enfold Theme by Kriesi
  • O projekcie
  • Blogi
  • Reklama
  • Facebook
  • Kontakt
  • Polityka cookies
Link to: Amazonki – recenzja Link to: Amazonki – recenzja Amazonki – recenzja Link to: Dice City – recenzja Link to: Dice City – recenzja Dice City – recenzja
Scroll to top Scroll to top Scroll to top