• Link to Facebook
  • Link to X
  • Link to Mail
  • Link to Rss this site
Custodian of Mecatol Rex
  • Nasza ekipa
  • Recenzje
  • Blog
  • Felietony
  • Współpraca
  • Kontakt
  • Click to open the search input field Click to open the search input field Szukaj
  • Menu Menu
Ostatnie wpisy na blogu
ZnadPlanszy.pl |BLOGI

Zamki Burgundii – recenzja

20 maja 2019/0 Komentarze/w Recenzja/Autor Katarzyna Satława

„Zamki Burgundii” to jedna z tych gier, o których wiele słyszałam, ale nigdy nie miałam możliwości nawet rzucić okiem na czyjąś rozgrywkę. Każda osoba znająca ten tytuł mówiła, że to takie „must have” dla fanów Felda. Kilka jego tytułów miałam okazję wypróbować i całkiem dobrze trafiły w mój gust, więc z niecierpliwością zasiadłam do stołu. Księciem z Burgundii jeszcze nie miałam okazji być, natomiast budowałam już zamki, pastwiska i kopalnie. Bez zbędnej skromności mogę powiedzieć, że czułam się na siłach udźwignąć budowę kolejnych włości w mojej kolekcji.

 

Pierwsze wrażenia i wygląd

Okładka nie należy do tych, nad którymi się zachwycam od pierwszego spojrzenia, ale nie jest też zła, mimo że kompletnie nie w moim stylu. Znajdziemy tam piękny widok na zamek w oddali, rzekę i pola. Sielanka. W środku mamy wiele komponentów, bo aż 164 sześciokątnych żetonów włości (budynki, zwierzęta, zamki, kopalnie, statki i żetony nauki), 42 kwadratowe żetony towarów, 20 ośmiokątnych żetonów grudek srebra, 30 kwadratowych żetonów robotników, 12 kwadratowych żetonów bonusowych, 4 znaczniki 100/200 punktów, 8 drewnianych znaczników graczy (po dwa dla każdego), 9 kości, planszę główną, 6 dwustronnych plansz graczy i instrukcję. Jak widać jest tego sporo, ale po zapoznaniu się z zasadami i symbolami nie powinno być problemu z rozpoznaniem odpowiednich elementów. Większy problem mogą mieć osoby nierozróżniające kolorów. Będą musiały skupić się bardziej na obrazkach, co może utrudnić grę i ją wydłużyć. Towary nie różnią się grafiką, ale mają inne wartości wyrażone oczkami na kościach, więc ostatecznie, przy odrobinie skupienia, da się wszystko rozróżnić.

Mam trochę uwag do wykonania komponentów i ilustracji. Graficznie niezbyt mi się podoba gra jako całość – zarówno okładka jak i zawartość. Obrazki są proste i mało atrakcyjne. Kolorystycznie też nie jest za dobrze. Chociaż teoretycznie występuje tu sporo żywych barw, to są one jakby przytłumione i sprawiają wrażenie brudnych lub startych.

Zawiodłam się również na jakości, szczególnie planszetek graczy. W zasadzie są to trochę grubsze kartki papieru, więc przy dłuższym używaniu mogą ulec zniszczeniu. Żetony także nie są zbyt masywne, ale to mi akurat nie przeszkadzało. Jest ich na tyle dużo, że użycie gdyby były grubsze, zajmowałyby o wiele więcej miejsca, chociaż na pewno byłyby trwalsze.

 

Przygotowanie i zasady gry

Na środku stołu kładziemy planszę główną, na której znajdziemy pola faz i rund, 6 magazynów (odpowiadają one ścianom kości), magazyn centralny (czarny), tor punktacji i kolejności, a także pola na żetony bonusowe. Obok kładziemy srebro, robotników i białą kość. Następnie żetony włości dzielimy według ich rodzaju, tasujemy i każdy stos układamy osobno zakryty. 12 płytek bonusowych umieszczamy na odpowiadających im miejscach na planszy.  Na polach faz (A-E) losowo kładziemy po pięć towarów, a resztę odkładamy. Każdy gracz zabiera swoją planszetkę z numerem 1 (zaawansowani gracze mogą wybrać inne), startowy zamek (umieszczamy go na środku posiadłości), dwie kości w swoim kolorze, dwa znaczniki (po jednym na tory punktacji i kolejności), 3 losowe towary (z tych odłożonych), 1 grudkę srebra i znacznik 100/200 punktów. Na naszych planszach znajdziemy bardzo przydatny opis budynków oraz przypomnienie dostępnych akcji, skład towarów, miejsce na srebro, wykorzystane kości i robotników, magazyn podręczny i najważniejsze, czyli naszą posiadłość. Następnie wyłoniony rzutem kością pierwszy gracz bierze jednego pracownika, drugi w kolejności dwóch itd.

Gra składa się z pięciu faz (A-E), a każda z nich z pięciu rund. Na początku czyścimy planszę główną ze wszystkich pozostałych włości (w pierwszej fazie ten krok jest pomijany), a następnie wykładamy losowe żetony na odpowiadających im polach, uwzględniając ich rodzaj oraz ilość graczy. Uzupełniamy także magazyn główny losowymi płytkami z osobnego stosu (posiadają czarne kropki pod obrazkiem). Bierzemy stos pięciu żetonów z pola pierwszej fazy i rozkładamy na pięciu polach rund poniżej.

Wszystkie osoby rzucają swoimi kostkami, a pierwszy gracz dodatkowo białą. Towar z pierwszej rundy ląduje w magazynie wskazanym liczbą oczek z białek kości. Następnie po kolei każdy wykonuje dwa ruchy wykorzystując wyrzucone cyfry. Dostępne są 4 akcje:

  • wziąć żeton włości z magazynu odpowiadającemu liczbie oczek na wybranej kości i położyć go w magazynie podręcznym na swojej planszetce
  • umieścić żeton włości z magazynu podręcznego w swojej posiadłości na polu odpowiadającym liczbie oczek na wybranej kości
  • sprzedać towary jednego typu i uzyskać w zamian jedną grudkę srebra oraz 2/3/4 punkty za każdy żeton
  • wziąć dwóch robotników

Oprócz dwóch akcji z kości, możemy także wykonać raz na rundę akcję dodatkową, czyli za dwie grudki srebra kupić dowolny żeton z czarnego magazynu.

Podstawowe zasady tu się kończą, a reszta gry zależy od naszych wyborów. Różne rodzaje włości dają nam inne możliwości. Zwierzęta punktują za ilość stada, budynki dają nam natychmiastowe akcje, żetony nauki ułatwiają grę lub punktują na koniec, statki dodają nam towary, kopalnie srebro, a zamki dodatkową akcję. Należy pamiętać, że nowe włości muszą sąsiadować z już wybudowanymi. Dodatkowe punkty możemy zdobyć, gdy zapełnimy cały region dowolnego koloru, a także za zakrycie wszystkich pól danego koloru w naszej posiadłości. Większość punktów zdobywa się w trakcie rozgrywki. Na koniec gry punktuje się żetonu nauki, a także niesprzedane towary, grudki srebra i robotników. Oczywiście osoba z największą liczbą punktów wygrywa. Jeżeli nadal pamiętamy o historii, to nie osoba, a książę Burgundii 😉

 

Wrażenia i opinia

Nie da się w pierwszej kolejności nie wspomnieć o wyglądzie, ponieważ to właśnie wizualna strona gry najpierw rzuca się w oczy. Tak jak wspomniałam – nie podoba mi się ona. Kolory brudne, ilustracje zrobione tak, żeby przedstawiały mniej więcej to, czego autor potrzebował, ale nic poza tym. Jeśli miałabym wybrać najładniejszy element gry, to byłaby to jeszcze pusta posiadłość, na której znajdują się heksy z różną ilością oczek. Czułam ekscytację na myśl o procesach, jakie zajdą w mojej głowie, żeby ta układanka w jak najlepszy sposób zapełniła się odpowiednimi żetonami.

Niestety jako wadę muszę także zaliczyć jakość. Najgorzej wypadają wspomniane planszetki graczy, które są dosyć cienkie. Szczególnie gdy leżą obok planszy głównej widać dużą różnicę w grubości. Żetony także nie są wystarczające grube, chociaż nie rzucają się aż tak bardzo w oczy. Dopiero po wzięciu ich do ręki można wyczuć, że nie są one wystarczająco solidne.

Klimat… Tak jakby go brak. I to całkowicie. W zasadzie nie powinnam się dziwić wiedząc kto jest autorem „Zamków Burgundii”. Po pierwszej partii musiałam wrócić do początku instrukcji, żeby dowiedzieć się, kim jestem i po co właściwie buduję tę posiadłość, bo tę część udało mi się jako jedyną zauważyć. Na szczęście mechanika jest dla mnie ważniejsza. Tym bardziej, że w tej grze jest ona świetna i idealnie wpasowuje się w moje gusta. Jest to typowa eurogra, w której mamy do czynienia z sałatką punktową. Dostajemy je praktycznie na każdym kroku, ale nie za darmo. Jest tyle różnych sposobów, aby zapunktować, że każdy może ułożyć sobie strategię w innym kierunku, a nawet ją zmieniać w trakcie gry.

Przejdźmy do plusów, bo tych też trochę jest. Na pewno należy do nich regrywalność. Układ losowo dokładanych włości i towarów zmienia nam strategię w każdej rozgrywce. Na początku z dystansem podchodziłam do kości, ale takie ich wykorzystanie mi odpowiada. Wynikami można oczywiście manipulować za pomocą robotników, więc nie jesteśmy skazani tylko na ślepy los. Wiele możliwości dają również akcje, które są różne dla każdego rodzaju włości. Prócz zwierząt, zamków, mórz i kopalni, które mają proste działania, dostajemy też kilka typów budynków z całkowicie różnymi akcjami oraz 26 innych(!) żetonów nauki. Na początku trzeba sprawdzać poszczególne symbole, ale po kilku rundach wszystko staje się jasne.

Ikonografia i przejrzystość jest kolejną rzeczą wartą podkreślenia. Wprawdzie pierwsze wrażenie jest takie, że na planszy głównej panuje chaos, ale po zapoznaniu się ze wszystkimi komponentami i ich przeznaczeniem to wrażenie mija. Wskazówki i przypomnienia ułatwiają grę, więc przy kolejnej rozgrywce nie trzeba już tak często zaglądać do instrukcji, która jest świetnie napisana. Wszystko jest dobrze wyjaśnione, ilustracje przedstawiają opisywane sytuacje, a skróty zasad w osobnych ramkach pomagają przygotować i rozegrać partię bez kolejnego czytania wszystkiego od początku. Gdyby wszystkie gry były w ten sposób tłumaczone, świat byłby lepszym miejscem.

Ogromną zaletą są zazębione ze sobą mechaniki. Zadziwiające jest to, że tak dobrze ze sobą współdziałają. Budowa naszych włości z uwzględnieniem wyniku rzutu kośćmi, dostępnymi żetonami, akcją, którą wywołają i jej następstwami dają jeden z najlepszych rodzajów zawrotu głowy, jakiego można doświadczyć podczas obcowania z grami planszowymi. Dla takich przyjemnych wrażeń warto szukać kolejnych tytułów, żeby znaleźć te wyjątkowe, do których zaliczam także „Zamki Burgundii”.

Najczęściej gram w dwie osoby, więc ważne jest dla mnie czy taka rozgrywka ma sens. Przy rozkładaniu gry miałam wrażenie, że będzie za łatwo. Trzeba pilnować tylko jednej osoby i nikt poza nią nie może mi zabrać upatrzonych wcześniej żetonów. Nic podobnego. Dosyć szybko wiadomo na czym nam może zależeć, więc albo bierzemy coś dla nas albo zabieramy coś przeciwnikowi. Ilość dostępnych włości zmienia się wraz z ilością graczy, więc w każdym składzie gra się dobrze. Wiadomo, że przy czterech graczach partia się wydłuża, podobnie jak czas oczekiwania na własną turę. Dlatego chętniej zasiądę do niej w 2 lub 3 graczy.

W podsumowaniu „Zamki Burgundii” może nie wypadają najlepiej, ale to tylko pozory. Minusy skupiają się na głównie na wykonaniu, czyli jakości komponentów i wyglądzie. Poza tym gra jest genialna. Nie dziwi mnie, że tak ją wszyscy zachwalają. Nie jest to propozycja dla początkujących graczy, ponieważ zgubią się oni w labiryncie możliwości, ale dla osób mających już za sobą więcej tytułów sprawdzi się idealnie. Dla mnie rzeczywiście gra trafiła do kategorii „must have” i będę ją polecała każdemu. Trzeba tylko przymknąć oko (dosłownie) na wizualną stronę, a mechanika wysunie się na prowadzenie. Naprawdę warto!

Plusy:

  • gra ma to coś
  • ogromna regrywalność
  • świetnie napisana instrukcja
  • chęć rozgrywania kolejnych partii

 

Minusy:

  • brak klimatu
  • brzydkie ilustracje
  • słaba jakość

 


Za przekazanie gry do recenzji dziękujemy wydawnictwu


Jeśli podoba się Wam ten blog i chcielibyście być na bieżąco albo zerknąć za kulisy powstawania artykułów, zajrzyjcie koniecznie na nasze fanpage’e na:

       

Udostępnij
Tagi: dice rolling, dla czterech graczy, Dla dorosłych, dla dwóch graczy, Dla młodzieży, dla trzech graczy, gra euro, Harald Lieske, Julien Delval, set collection, średniowiecze, Stefan Feld, Tableau Building, Tile Placement, Wydawnictwo Rebel
https://custodianofmecatolrex.znadplanszy.pl/wp-content/uploads/sites/80/2019/05/zb_035.jpg 1280 1920 Katarzyna Satława https://custodianofmecatolrex.znadplanszy.pl/wp-content/uploads/sites/80/2017/07/CustodianofMecatolRex-head-3.png Katarzyna Satława2019-05-20 05:20:092021-01-16 19:13:16Zamki Burgundii – recenzja
Artykuły, które również mogą się Tobie spodobać
Wysokie Napięcie (wersja doładowana) – recenzja
Wirus – recenzja Kasi
W kosmosie nikt nie usłyszy twojego krzyku – recenzja gry Space Ship Omega
Royals – recenzja
Sekret – recenzja
Obrońcy Galaktyki – recenzja
Orleans – recenzja
Życie zawsze znajdzie sposób… – recenzja Duelosaur Island
https://www.facebook.com/KrMSzhttps://www.instagram.com/custodianofmecatolrex/https://twitter.com/KSzarawarskihttps://custodianofmecatolrex.znadplanszy.pl/kontakt/

Krzysztof Szarawarski
Choć wyglądam młodo, pochodzę z pokolenia, które pamięta dobrze co łączyło ołówek z kasetą magnetofonową… Albo czym w ogóle była kaseta magnetofonowa ;) Przygodę z grami planszowymi zaczynałem jak wielu, od prostych tytułów, takich jak Super Farmer, Barykady. Później przyszedł czas na Gwiezdnego Kupca i Magię i Miecz przy której spędziłem masę czasu w latach 90-tych. Po dłuższej przerwie, powróciłem do gier planszowych w 2011r.. Do powrotu przyczynił się ponownie
Talisman Magii i Miecz. Od tamtej pory gry planszowe są moim głównym hobby, którym obecnie staram się zarazić moje dzieci. Na co dzień grywam we wszystkie rodzaje gier, choć do moich ulubionych gatunków należą strategie 4x w klimacie Sci-fi oraz gry wojenne. Doceniam jednak zalety gier euro, więc będę także o nich pisał od czasu do czasu...

Custodian of Mecatol Rex

ODWIEDŹ KONIECZNIE:




NAJNOWSZE WPISY

  • 10 Days in the USA – recenzja30 sierpnia 2019 - 07:00
  • Wirus 2: Ewolucja – recenzja rozszerzenia do gry Wirus!27 sierpnia 2019 - 07:00
  • Wirus – recenzja Kasi26 sierpnia 2019 - 15:05
  • Projekt Manhattan – recenzja28 lipca 2019 - 19:38
  • Tikal – recenzja26 lipca 2019 - 07:00
  • Testowane na dzieciach #3 – małe, szwajcarskie gry22 lipca 2019 - 07:00
  • Sojusz wykuty w lochu – pierwsze wrażenia z rozgrywki w Dungeon Alliance19 lipca 2019 - 09:57
  • Szarlatani z Pasikurowic – recenzja18 lipca 2019 - 11:01
  • Fudżi – recenzja10 lipca 2019 - 09:44
  • Small Star Empires – recenzja3 lipca 2019 - 07:00
  • Gra miesiąca – Czerwiec 20191 lipca 2019 - 12:00
  • Dungeons & Dragons 5 edycja – recenzja zestawu startowego13 czerwca 2019 - 10:47
  • Blackout Hongkong – recenzja11 czerwca 2019 - 07:00
  • Gra miesiąca – Maj 201910 czerwca 2019 - 11:50
  • Paperback – recenzja7 czerwca 2019 - 07:00

Kategorie

  • Blog
  • Felietony
  • Recenzja

Pages

  • Kontakt
  • Nasza ekipa
  • Współpraca
  • Blog
  • Felietony
  • Recenzje

Archiwa

  • sierpień 2019 (3)
  • lipiec 2019 (8)
  • czerwiec 2019 (5)
  • maj 2019 (12)
  • kwiecień 2019 (8)
  • marzec 2019 (15)
  • luty 2019 (10)
  • styczeń 2019 (9)
  • grudzień 2018 (7)
  • listopad 2018 (7)
  • październik 2018 (10)
  • wrzesień 2018 (8)
  • sierpień 2018 (6)
  • lipiec 2018 (2)
  • czerwiec 2018 (9)
  • maj 2018 (4)
  • kwiecień 2018 (5)
  • marzec 2018 (1)
  • luty 2018 (4)
  • styczeń 2018 (10)
  • grudzień 2017 (13)
  • listopad 2017 (12)
  • październik 2017 (16)
  • wrzesień 2017 (11)
  • sierpień 2017 (13)
  • lipiec 2017 (2)
RSS Feed Logo RSS Feed Logo Subscribeto RSS Feed

ZnadPlanszy.pl

  • O projekcie
  • Blogi
  • Reklama
  • Facebook
  • Kontakt
  • Polityka cookies
© Copyright - Custodian of Mecatol Rex | ZnadPlanszy.pl
© 2013 ZnadPlanszy.pl Wszystkie prawa zastrzeżone | Serwis stworzony przez T&Y Board Solution - Enfold Theme by Kriesi
  • O projekcie
  • Blogi
  • Reklama
  • Facebook
  • Kontakt
  • Polityka cookies
Link to: Testowane na dzieciach #2 – Szybko, edukacyjnie i ze zwierzętami Link to: Testowane na dzieciach #2 – Szybko, edukacyjnie i ze zwierzętami Testowane na dzieciach #2 – Szybko, edukacyjnie i ze zwierzętami Link to: Dead Men Tell No Tales – recenzja Link to: Dead Men Tell No Tales – recenzja Dead Men Tell No Tales – recenzja
Scroll to top Scroll to top Scroll to top